Πριν την Πόρτα της Συγχώρεσης: Η Ιστορία μιας Γυναίκας από την Αθήνα
«Μαμά, ποιος είναι στην πόρτα;» Η φωνή της μικρής μου κόρης, της Ελένης, με ξυπνάει από τις σκέψεις μου. Τα χέρια μου τρέμουν καθώς πλησιάζω το παλιό ξύλινο πόμολο. Από την άλλη πλευρά, ακούω τη βαριά ανάσα του Νίκου. Τον αναγνωρίζω αμέσως, ακόμα κι αν έχουν περάσει έξι μήνες από τότε που έφυγε. Έξι μήνες από τότε που έμεινα μόνη με τα παιδιά, να προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια μου και να συνεχίσω.
«Άνοιξέ μου, Μαρία. Σε παρακαλώ…» Η φωνή του σπάει, και για μια στιγμή θυμάμαι τον άντρα που κάποτε αγάπησα. Αλλά η προδοσία του είναι ακόμα φρέσκια. Τον βλέπω μπροστά μου, με τα μάτια του κόκκινα, τα μαλλιά του ατημέλητα. Δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος που έφυγε με εκείνη τη νεαρή, τη Σοφία, αφήνοντάς με να εξηγώ στα παιδιά γιατί ο μπαμπάς δεν θα γυρίσει το βράδυ.
«Τι θέλεις, Νίκο;» Η φωνή μου βγαίνει ψυχρή, πιο σκληρή απ’ όσο περίμενα. Η Ελένη κρύβεται πίσω από το πόδι μου, ενώ ο μικρός, ο Γιάννης, με κοιτάζει με απορία. Δεν καταλαβαίνει ακόμα, είναι μόλις πέντε χρονών.
«Θέλω να μιλήσουμε. Να σου εξηγήσω… Να ζητήσω συγγνώμη.» Τα μάτια του γεμίζουν δάκρυα. Για μια στιγμή, νιώθω το παλιό ρίγος της συμπόνιας, αλλά το πνίγω. Δεν είναι τόσο απλό.
«Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι να πεις που να αλλάζει όσα έγιναν.» Του απαντώ. Η φωνή μου τρέμει, αλλά δεν το δείχνω. Τον αφήνω να περάσει, μόνο και μόνο επειδή τα παιδιά με κοιτάζουν με εκείνο το βλέμμα που λέει «μαμά, τι θα γίνει τώρα;».
Καθόμαστε στο σαλόνι, εκεί που κάποτε γελούσαμε τα βράδια. Τώρα, η σιωπή είναι βαριά. Ο Νίκος κοιτάζει τα χέρια του, αποφεύγει το βλέμμα μου. «Έκανα λάθος, Μαρία. Μεγάλο λάθος. Δεν ξέρω πώς να το διορθώσω.»
«Δεν διορθώνονται όλα, Νίκο. Δεν είναι όλα ένα απλό συγγνώμη.» Η φωνή μου σπάει. Θυμάμαι τις νύχτες που έκλαιγα μόνη, τα πρωινά που έπρεπε να χαμογελάσω στα παιδιά, να πάω στη δουλειά, να μαγειρέψω, να πληρώσω λογαριασμούς. Όλα μόνη μου. Η μητέρα μου, η κυρία Κατερίνα, ερχόταν κάθε απόγευμα να με βοηθήσει, αλλά ακόμα κι εκείνη δεν ήξερε τι να πει. «Οι άντρες είναι έτσι, παιδί μου», έλεγε. Μα εγώ δεν ήθελα να το δεχτώ.
Ο Νίκος σηκώνει το βλέμμα του. «Η Σοφία… Δεν ήταν αυτό που νόμιζα. Ήμουν χαμένος, Μαρία. Ένιωθα ότι πνιγόμουν, ότι δεν με καταλάβαινε κανείς. Ήθελα να ξεφύγω, να νιώσω ξανά νέος. Αλλά κατάλαβα πόσο λάθος έκανα. Εσύ είσαι η οικογένειά μου.»
Γελάω πικρά. «Τώρα το θυμήθηκες; Όταν έφυγες, δεν ήμασταν οικογένεια; Όταν άφησες τα παιδιά να σε περιμένουν κάθε βράδυ, δεν ήμασταν οικογένεια;»
Η Ελένη πλησιάζει διστακτικά. «Μπαμπά, θα μείνεις;» Η φωνή της με τσακίζει. Ο Νίκος σκύβει και την αγκαλιάζει, δάκρυα κυλούν στα μάγουλά του. Ο Γιάννης τρέχει κι αυτός στην αγκαλιά του πατέρα του. Τους κοιτάζω και νιώθω ένα μίγμα θυμού και αγάπης. Δεν ξέρω τι να κάνω.
Το βράδυ, όταν τα παιδιά κοιμούνται, ο Νίκος κάθεται στην κουζίνα. «Μαρία, ξέρω ότι δεν έχω δικαίωμα να σου ζητήσω τίποτα. Αλλά αν υπάρχει έστω μια ελπίδα…»
«Δεν ξέρω, Νίκο. Δεν ξέρω αν μπορώ να σε συγχωρήσω. Δεν ξέρω αν θέλω να ξαναζήσω όπως πριν. Έμαθα να στέκομαι στα πόδια μου. Δεν είμαι πια η ίδια γυναίκα.»
Σιωπή. Ακούγεται μόνο το ρολόι στον τοίχο. Θυμάμαι τις μέρες που έτρεχα στη λαϊκή, να προλάβω να ψωνίσω πριν κλείσει, τα βράδια που διάβαζα παραμύθια στα παιδιά και μετά έκλαιγα σιωπηλά. Θυμάμαι τη γειτόνισσα, τη Μαργαρίτα, που μου έφερνε φαγητό όταν δεν είχα κουράγιο να μαγειρέψω. Θυμάμαι τα σχόλια των συγγενών, τα βλέμματα λύπησης.
«Η μάνα σου με μισεί, το ξέρω», λέει ο Νίκος χαμηλόφωνα. «Και καλά κάνει. Αλλά εγώ… Εγώ θέλω να προσπαθήσω. Να γίνω καλύτερος.»
«Δεν είναι θέμα της μάνας μου, Νίκο. Είναι δικό μας θέμα. Εσύ κι εγώ. Και τα παιδιά.»
Την επόμενη μέρα, η μητέρα μου έρχεται νωρίς. Μόλις βλέπει τον Νίκο, σφίγγει τα χείλη της. «Τι γυρεύεις εδώ;» του λέει. «Δεν έκανες αρκετή ζημιά;»
«Μαμά, σε παρακαλώ…» προσπαθώ να την ηρεμήσω. Εκείνη με κοιτάζει με μάτια γεμάτα πόνο. «Μαρία, μην αφήσεις να σε ξαναπληγώσει. Σκέψου τα παιδιά σου. Σκέψου τον εαυτό σου.»
Ο Νίκος φεύγει για λίγο, λέγοντας πως θα μείνει σε έναν φίλο. Τα παιδιά ρωτούν κάθε βράδυ αν θα γυρίσει. Η καρδιά μου σφίγγεται. Τι είναι σωστό; Να δώσω μια δεύτερη ευκαιρία; Ή να προστατέψω τον εαυτό μου και τα παιδιά από τον κίνδυνο μιας ακόμα προδοσίας;
Στη δουλειά, οι συνάδελφοι με ρωτούν αν είμαι καλά. Η Άννα, η φίλη μου, μου λέει: «Μαρία, μόνο εσύ ξέρεις τι αντέχεις. Μην αφήσεις κανέναν να σε πιέσει.»
Τα βράδια, όταν τα παιδιά κοιμούνται, κάθομαι στο μπαλκόνι και σκέφτομαι τη ζωή μου. Πώς έφτασα εδώ; Πώς γίνεται να αγαπάς και να μισείς τον ίδιο άνθρωπο ταυτόχρονα; Θυμάμαι τα πρώτα μας χρόνια με τον Νίκο, τις βόλτες στην Πλάκα, τα καλοκαίρια στη Νάξο, τα όνειρα που κάναμε. Πού πήγαν όλα αυτά;
Μια μέρα, ο Νίκος με παίρνει τηλέφωνο. «Μπορώ να έρθω να δω τα παιδιά;»
«Έλα», του λέω. Όταν έρχεται, κάθεται μαζί τους, παίζει, γελάει. Τα παιδιά λάμπουν. Τον βλέπω και νιώθω ένα ρίγος. Μπορεί να αλλάξει; Μπορούμε να ξαναβρούμε την ευτυχία;
Το βράδυ, κάθεται δίπλα μου. «Μαρία, δεν ζητάω να ξεχάσεις. Μόνο να μου δώσεις μια ευκαιρία να σου δείξω ότι μπορώ να είμαι ο άντρας που αξίζεις.»
Τον κοιτάζω στα μάτια. «Δεν ξέρω αν μπορώ να σε εμπιστευτώ ξανά, Νίκο. Αλλά για τα παιδιά… ίσως να προσπαθήσουμε. Αλλά αυτή τη φορά, με τους δικούς μου όρους.»
Συμφωνεί. Ξεκινάμε αργά, με μικρά βήματα. Πηγαίνουμε μαζί μια βόλτα με τα παιδιά, μιλάμε, γελάμε. Αλλά μέσα μου, η πληγή είναι ακόμα ανοιχτή. Δεν ξέρω αν θα κλείσει ποτέ.
Κάθε βράδυ, πριν κοιμηθώ, αναρωτιέμαι: Μπορεί η αγάπη να νικήσει την προδοσία; Μπορεί μια οικογένεια να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες της; Ή μήπως κάποιες πληγές δεν γιατρεύονται ποτέ;
Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου; Θα δίνατε μια δεύτερη ευκαιρία ή θα προχωρούσατε μπροστά;