Από την πρώτη στιγμή που έδωσα τον πρώτο μου μισθό στη μητέρα μου, πίστευα πως έκανα το σωστό. Εξήντα δύο χρόνια αργότερα, ανακάλυψα τα χρήματα και το γράμμα που της είχα γράψει, κρυμμένα σε ένα παλιό κουτί, και όλα όσα ήξερα για την οικογένειά μου ανατράπηκαν. Τώρα αναρωτιέμαι αν ποτέ καταλάβαμε πραγματικά ο ένας τον άλλον.
Η ζωή μου κυλούσε στη σκιά οικογενειακών μυστικών και πόνου, μέχρι που μια ερώτηση της κόρης μου τα ανέτρεψε όλα. Για χρόνια πίστευα πως η τύφλωσή της ήταν καταδίκη, αλλά η αλήθεια ήταν τελείως διαφορετική. Αυτή είναι η ιστορία του αγώνα μου για το φως — κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Για δύο χρόνια πήγαινα φαγητό στην κυρία Ελένη, τη γειτόνισσά μου. Όταν πέθανε και μπήκα στο σπίτι της, αυτό που βρήκα στο κρεβάτι της με συγκλόνισε. Αυτή η εμπειρία άλλαξε για πάντα τον τρόπο που βλέπω τη μοναξιά και την ανθρώπινη επαφή.
